"τω αγνωστω θεω"s

<11.608>

(από κατακλυσμού Ατλαντίδος) ΜΑΪΟΣ 2008

«ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ»

Αποτελεί άτοπον το επιχείρημα της χριστιανικής προπαγάνδας ότι πρό του χριστιανισμού ο κόσμος ζούσε εντός του ψεύδους και της αμαθείας, εως ότου ήλθον οι εκπρόσωποι του θεού, οι προφήται ! και εκήρυξαν τον λόγον του μέσα από τας αγίας γραφάς. Ισχυρίζονται πώς κατ΄ αυτόν τον τρόπον, ο κόσμος ήλλαξε πρός το καλύτερον.
Εκάστοτε λασπολόγοι της δήθεν διαννοήσεως και κάθε λογής φανατικοί σκοταδισταί αναφερόμενοι εις την γνωστήν ρήσην του Αποστόλου Παύλου ερχομένου εις τάς Αθήνας (υποθέτοντας ότι ήλθε), περί «τω αγνώστω θεώ», δηλητηριάζουν ακόμη το μεγαλείον του Ελληνισμού, προσκολλόμενος εις αυτήν την φράσιν. Είς την προσπάθειάν των να μειώσουν το Ελληνικό μεγαλείο παντιοτρόπως παρακάμπτουν τον λόγον υπάρξεως των φιλοσοφικών σχολών των θρυλικών επών του θεάτρου των Ολυμπιακών αγώνων. Περί δέ, την τέλεσιν των δημοτελών εορτών ούτε λέξις. Άραγε πρός τιμήν ποίου εγίνοντο αυτά;
Υποτιμούν επιπλέον και τάς παγκοσμίους διανοίας τάς οποίας ανέδειξεν ο Ελληνικός πολιτισμός ως ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Πρόκλος, η Υπατία, ο Ηράκλειτος, ο Χείλων και πλήθος άλλων, οι οποίοι ανέλυσαν και ανέπτυξαν τέχνας και επιστήμας υπό την επίρροιαν κατωτέρας του νοός των θρησκείαν; Ποία η ανάγκη των Ελλήνων να υιοθετήσουν την διδασκαλία των Ιουδαίων προφητών; Ποία η ανάγκη των Ελλήνων να αποδεχθούν την διδασκαλίαν των αγίων της χριστιανικής εκκλησίας και του ιδρυτού της του Παύλου; Ποία η ανάγκη της ισοπεδώσεως των Ελληνικών ιδεών και η επιβολή θρησκευτικού καθεστώτος ενός λαού στερουμένου ιδεών και συνεπώς στερουμένου νοήσεως και κατανοήσεως περί της υπάρξεων άλλων θεών; Επίσης αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι ο χριστιανισμός επεβλήθη μεθοδευμένα υπό των νοσηρών νοών του βυζαντινού κράτους όχι διά της πειθούς των λόγων, αλλά διά της πειθούς μέσω των όπλων. Γνωστόν το «πίστευσον ή σέ φονεύω» Μετανόησις ή σφαγής. Επιλογή μεταξύ ζώντος χριστιανού ή νεκρού Ελληνος. Γνωστά επίσης και τα περίφημα αυτοκρατορικά διατάγματα περί σφαγών και καταστροφών, όπως πχ το περίφημο διάταγμα «ές έδαφος φέρειν». Επεβλήθησαν κατά γράμμα εις όλην την ανατολικήν αυτοκρατορίαν και εξόντωσαν κυριολεκτικά τον Ελληνικό πολιτισμό. Ομιλούμε δηλαδή διά έναν ανεξήγητο φανατισμό διά μίαν πραγματικήν εθνοκτονίαν. Είς την θέσιν του Απολλωνίου φωτός έθεσαν το χριστιανοϊουδαϊκό σκότος.
Ας σχολιάσωμεν καταρχάς πώς και διατί υπήρχε βωμός εις τάς Αθήνας, αφιερωμένος εις τον Άγνωστο θεό (Διογένης Λαέρτιος «Βίοι Φιλοσόφων» Α΄ βιβλίο Κεφ. Επιμενίδης, και «Ελληνική Μυθολογία» του Στεφ. Κομητά σελ. 122 εκδ. Εκάτη. ) «Επειδή ο Κύλων ο Αθηναίος θέλησε να αρπάξει την τυραννία τ?ν Αθηνών και κατέλαβε την Ακρόπολη με πολλούς άλλους συνομώτες, βοηθούμενος καί από τον πενθερό του΄ οι δε Αθηναίοι πολιορκήσαντες, τους ανάγκασαν να καταφύγουν ικέτες στό άγαλμα της Αθηνάς και γιά να βγούν από εκεί, τους υποσχέθησαν ότι δεν θέλουν να τους φονεύσουν, και ύστερα αφού βγήκαν, τους φόνευσαν. Καί τούτο έγινε άγος (μίασμα) στήν Αθήνα, ονομασθέν Κυλώνειον΄ και κατετάραττε αυτούς με διάφορες δυστυχίες. Προσέδραμον λοιπόν οι Αθηναίοι στόν χρησμό. Καί ο χρησμός τους είπε να καθαρίσουν την πόλη. Ηταν δε εις την Κρήτη κάποιος Επιμενίδης άνθρωπος θεοσεβής γιά εκείνους τους καιρούς. Τούτον έφεραν στήν Αθήνα, ο οποίος ελθών καθάρισε την πόλη κατ’αυτόν τον τρόπο. Ελαβε πρόβατα λευκά και μέλανα, και τα άφησε από τον Άρειο Πάγο, και παρήγγειλε να θυσιάσουν το κάθε ένα εκεί όπου σταθεί, στόν θεό εκείνον, του οποίου ήταν ο πλησιέστερος βωμός ή ιερό.
Αλλά αυτά εστάθησαν σέ πεδιάδες όπου δεν υπήρχαν ιερά. Ετσι έκτισαν εκεί βωμούς ανωνύμους ονομάσαντες αυτούς των Αγνώστων θεών».
Βεβαίως, παρόμοιοι βωμοί υπήρχον εις όλην την Ελλάδαν, ως φυσικό επακόλουθο της ελληνικής θρησκευτικής κοσμοαντιλήψεως δηλαδή της πολυθεϊας, τής Ελληνικής παραδόσεως, εκφράζοντας επίσης και τον Απρόσωπο κοσμογονικό Δία ή την Άρρητον Αρχή.
Ο Παυσανίας στά Ηλειακά Α΄ , αναφέρει ότι βωμός «Τω Αγνώστω θεώ» υπάρχει και εις το ιερόν πέδον της Ολυμπίας όπως επίσης και εις τα Αττικά, κεφ. 1 παρ. 4 αναφέρει ότι εις την παραλίαν του Φαλήρου εις τον Πειραιά υπήρχαν «Βωμοί δε θεών τε ονομαζομένων Αγνώστων και ηρώων...».
Επίσης περί αυτού του θέματος έχει γράψει και ο χριστιανός συγγραφέας Ερασμος αναφερόμενος στόν Άγιο Ιερώνυμο, στό βιβλίο του «Μωρίας εγκώμιον» (κεφ. 64 σ. 145 ?κδ. ?ριδανός 1972) και αναφέρει ότι «Δέν πρέπει να πιστέψουμε τον Αγιο Ιερώνυμο πού λέει ότι ο Αγιος Παύλος διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στήν Αθήνα, την άλλαξε γιά να έρχεται πιό καλά με όσα εκείνος έλεγε γιά την χριστιανική πίστη γιατί παρέλειψε τίς λέξεις πού μπορεί να έβλεπαν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τίς δύο τελευταίες «Αγνώστω θεώ» τίς οποίες πάλι τίς άλλαξε κομμάτι, γιατί η επιγραφή ολόκληρη έλεγε:» ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ».
Δηλαδή ο Έρασμος, μέσω του Αγίου Ιερωνύμου και παρότι χριστιανός, ομολογεί ότι οι Αθηναίοι έστησαν μνημείο διά να τιμούν και να σέβονται τους θεούς των γειτόνων τους και των τριών ηπείρων και όσους φυσικά δεν γνωρίζουν. Χρειάζεται δε να ειπωθεί, πώς ο Άρειος Πάγος ήτο ένα σοβαρόν και ανώτατο δικαστήριον, εις το παρελθόν ανταποκρινόμενον μετ΄ επιτυχίας εις κρίσιμα θέματα σχετικώς με την σωτηρίαν των Αθηνών όπως π. χ εις τα Μηδικά. Δέν ήτο ένα κοινό βήμα όπου ομίλουν τυχαίοι ή γραφικοί της εποχής. Άλλωστε η αναφορά εις το συγκεκριμένο θέμα επιβεβαιώνει την άγνοιαν πού διακατείχε τους χριστιανούς συγγραφείς και την ανικανότητά τους να κατανοήσουν την ιστορικήν και θεολογικήν πλευρά του θέματος της Ελληνικής παραδόσεως. Ορθώτερον θα ήτο να αναφερθή ότι η ομιλία έγινε εις την αγοράν, εις την πνύκαν ή εις κάποιαν οικίαν, παρά εις ανώτατο δικαστήριον. Εκτός εάν ευβρέθη εκεί ως κατηγορούμενος προκειμένου να απολογηθή. Επίσης πρός Αθηναίους δεν έγραψε ως έπραξε εις άλλας πόλεις. Επί πλέον χλευάστηκε, ως αναγράφουν τα ίδια τα χριστιανικά κείμενα (Πράξεις ΙΖ΄ 32). Εμφανώς η περιβόητος θρησκεία της αγάπης! επεβλήθη διά δολίων μέσων μεθοδευμένα διά διαφόρων πλαστογραφιών, συκοφαντιών, βασάνων έως και σφαγών Ελλήνων οι οποίοι παρέμεναν εις την Ελληνική κοσμοθέασιν. Προσπαθεί δε να μας πείση ότι δικαίως μας αποτρέπει από κάθε τί το οποίον θυμίζει «τών Ελλήνων νόσον».
Αλλωστε δεν είχον στηθεί βωμοί «τω αγνώστω θεώ» διά να τιμήσουν, ή να αναζητήσουν τον θεό των εβραίων με το όνομα Ιεχωβά διά τον απλούστατο λόγο ότι ήτο γνωστός. Δι΄ αυτό και ο Ιούλιος Καίσαρ είχε θεσπίσει νόμο διά του οποίου επετρέπετο εις όποιον ήθελε να τον τιμήση ή να αφιερώση ειδικήν στήλην ή βωμόν ή να θυσιάση πρός τιμήν του. Παρ΄ ότι ευκόλως θα ηδύνατο (τούς Εβραίους) να αφανίσει, όμως εις μίαν παραδοσιακήν κοινωνίαν τα ήθη και οι πνευματικαί αντιλήψεις άλλων είναι άξια σεβασμού. Τούς είχε δε απομονώσει λόγω ότι ηκολούθουν ένα διαφορετικόν τρόπον ζωής, σέ σχέσι με τους υπολοίπους λαούς εντός της επικρατείας της Ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αργότερα όμως η χριστιανική παραφυάς, θα συκοφαντήση δι΄ άλλη μιά φορά την Ελληνική θεολογικήν ερμηνείαν, διότι κατά την ελληνικήν ιεροπραξίαν είναι απαραίτητον και να ιερουργούμεν και να αναφέρομεν τον θεόν του οποίου τιμώμεν καθώς και να αναφέρωμεν αλλους τους οποίους τυχόν δεν γνωρίζομεν ή λόγω σεβασμού δεν αναφέρομεν.
Όμως χρειάζεται να συμφωνήσωμε με το πόρισμα της φιλολογικής επιστήμης και ιδιαίτερως με τον διαπρεπήν Εδουάρδον Νόρντεν εις το έργο του «Agnostos Theos» σελ. 46-52, αναφέρον ότι: «όλη η αφήγησις της επισκέψεως και ομιλίας του Απ. Παύλου εις τάς Αθήνας, καθώς και η αναφορά του εις τον βωμόν «αγνώστου θεού» αποτελεί διαστρεβλωμένην αντιγραφήν της επισκέψεως του Απολλωνίου Τυανέως εις την πόλιν Αθήνα και της συνακολούθου διδασκαλίας του, όπως αύται αποτυπούνται εις τον βίον του υπό Φιλοστράτου καθώς και εις τα αποσπάσματα από το έργον του Απολλωνίου «Περί θυσιών». Ολα αυτά αποδεικνύονται εις το βιβλίον του. Επίσης, οι πράξεις των Αποστόλων, εγράφησαν αρκετάς δεκαετίας αργότερον της συγγραφής των έργων του Απολλωνίου.
Η προσέγγισις εις την έννοιαν περί του αγνώστου θεού αφορά και εις αέναον εξελικτικήν πορείαν του ανθρώπου όταν αποφασίση και θέτη τάς βάσεις διά υψηλούς πνευματικούς στόχους, μή γνωρίζοντας ο ίδιος έως ποίου σημείου δύναται να ανέλθη. Ανακαλύπτει συνεχώς, τους εντός του δυνάμεις τάς οποίας πρώτερον δεν εγνώριζεν. Καί κατά την πορείαν του ευρίσκεται εις αναζήτησιν του θεού, εκείνου όστις θ΄ αναλάβη και την ολοκλήρωσίν του δηλ. μέσω μίας ιδιότητος του θα οδηγηθή εις το ποθούμενον. Τοιουτοτρόπως αποκαλείται κατά την ιεράν μας παράδοσιν υιός θεού πχ υιός Διός, ή υιός Απόλλωνος κλπ. Επίσης αισθανόμενος το πεπρωμένον της αντιλήψεις του και της κατανοήσεως του περί των λειτουργιών της φύσεως, η άγνοια του περί των τεκταινομένων εις το σύμπαν και η αδυναμία παρεμβάσεώς του ή συμμετοχής του, οδηγείται εις το σεβασμό του θεού και την παραδοχήν του μεγαλείου του.
Συνεπώς συναισθανόμενος τάς δυνατότητάς του και αντιλαμβανόμενος την συμπαντικήν νομοτέλειαν αποτίει φόρον τιμής «τω αγνώστω θεώ» επικαλούμενος την εύνοιάν του.
Τό θρησκεύεσθαι των Ελλήνων δεν άλλαξε με την πειθώ των χριστιανικών λόγων, ως ισχυρίζονται, αλλά υπούλως μεθοδευμένα υπό των νοσηρών νοών των χριστιανών βυζαντινών αυτοκρατόρων, οι οποίοι εξέδιδον διατάγματα εναντίον της Ελληνικής κοσμοθεάσεως και του τρόπου ζωής των Ελλήνων, τα οποία εκτελούντο διά της μαχαίρας.
Εως σήμερον τα πλείστα των διασωθέντων μνημείων ευρίσκονται εις θεμελιακήν κατάστασιν και τούτο βεβαίως δεν οφείλεται εις καταστροφήν προκληθείσα υπό δήθεν σεισμών. Ταύτα σκοπόν έχουν να δικαιολογήσουν το μέγεθος του καταστροφικού έργου το εφαρμοσθέν κατά γράμμα. Είναι λυπηρόν ακόμη και σήμερον να εξυμνούνται εις τάς εκκλησίας ξέναι προσωπικότητες, να υβρίζονται αι Ελληνικαί δόξαι, εισέτι δε να υμνήται ένας ξένος τόπος ως ιερός, περιφρονόντας την ιερότηταν του ιδικού μας τόπου, εντός του οποίου ενεδρεύουν οι ιδικοί μας ήρωες, και οι θεοί και πλείσται ιεραί οντότητες. Εξ αυτού προέρχονται τα ιδικά μας ιερά βιβλία, και γενικώς η παράδοσις μας την οποίαν θεωρώμεν ιερά διότι πηγάζει εκ της παναρχαίας κληρονομίας των ιδικών μας προγόνων.
Ή περί του αγνώστου θεού διαστρέβλωσις είναι η γνωστή χριστιανική τακτική η οποία διά διαφόρων τεχνασμάτων και δολίων μέσων, διά πλαστογραφημάτων, συκοφαντιών κλπ έχει κατορθώσει να επικρατήση αυτή η παράξενη δι΄ ημάς χριστιανική ιδιοσυστασία, αλλά έως πότε;