[Αναδημοσίευση] Οι αόρατοι νεκροί της Δημοκρατίας
"Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου..."
Δεν πρόκειται προβώ σε σχολιασμό, ανάλυση, γεγονότων κτλ. Ο καθείς λέει το μακρύ και το κοντό του, ανάλογα με τις εμπειρίες του. Μέρες θλίψης και οργής για πολλούς από εμάς, που δεν είμαστε καθόλου έκπληκτοι με το περιστατικό. Τα νούμερα τον τελευταίο καιρό για τις κρατικές δολοφονίες, είναι τρομακτικά. Το κράτος καταστολής, χύνει τα κροκοδείλια δάκρυά για τους νεκρούς: στις φυλακές, τους μετανάστες στην Πάτρα, την έγκυο στη Λευκίμμη και τους χιλιάδες φοιτητές που ξυλοκοπά σε κάθε πορεία. Παραθέτω ένα παλιό άρθρο, για τους νεκρούς της αστικής δημοκρατίας, που αποτελεί καθεστώς, όσο εργάτες, εργαζόμενοι και εν γένει καταπιεζόμενοι, μικροαστίζουν.
(Ιός, Ελευθεροτυπία, 21/7/1996)
Κάποιοι δεν έχουν λόγους να συνεορτάσουν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Δεν πρόκειται για τους "σεσημασμένους εχθρούς" -που αιωνίως "ζηλεύουν" τις επιδόσεις μας στην κοινωνική οργάνωση και τον πολιτισμό- αλλά για τους χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που εργάζονται στην Ελλάδα. Ζώντας χωρίς δικαιώματα αντιμετωπίζουν καθημερινά την αδιαφορία και την κατασταλτική μανία του κράτους. Εχουν τους νεκρούς και τους τραυματίες τους, θύματα ενός αθέατου πολέμου που μαίνεται από τις αρχές της δεκαετίας του '90.
Από τα ψιλά του τύπου σταχυολογήσαμε περιστατικά ένοπλης κρατικής βίας κατά των λεγόμενων λαθρομεταναστών που αν αναφέρονταν σε ομοεθνείς μας θα μιλούσαμε για ολοκληρωτισμό. Περίπου 40 νέοι άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί και πάνω από 20 έχουν τραυματιστεί από τα υπηρεσιακά περίστροφα των αστυνομικών και τα πολεμικά εργαλεία των στρατιωτικών περιπόλων, από το 1991 έως σήμερα. Και όταν καθυστερούν οι υπάλληλοι της Δημοκρατίας, αναλαμβάνουν οι ιδιώτες κυνηγοί κεφαλών. Τα αποτελέσματα εξίσου σημαντικά για τη λειτουργία του πολιτεύματός μας: 15 νεκροί και 5 σοβαρά τραυματισμένοι. Στον ανατριχιαστικό απολογισμό προστίθενται και τα περίπου 10 θύματα βασανισμού στα κρατητήρια ή οι διαμελισμένοι από τις νάρκες των συνόρων.
Την περίοδο της "εθνεγερσίας" που ενέσκηψε και στη χώρα μας με την βαλκανική κρίση δεν ήταν εύκολο να καταγραφούν αυτές οι βρόμικες υποθέσεις. Ενώ η τότε κυβέρνηση οργάνωνε τα "ειδικά αποσπάσματα" στη μεθόριο και τις "επιχειρήσεις - σκούπα" στα χωριά και τις πόλεις με την εντολή "βαράτε στο ψαχνό", πολιτικά στελέχη και ΜΜΕ αποσιωπούσαν την πραγματικότητα, αντέστρεφαν την εικόνα και μιλούσαν για την "απειλή των αλλοδαπών". Συγκαλύπτονταν ακόμα και τα λιγοστά επεισόδια που έφταναν στο φως της δημοσιότητας. Επώνυμες μαρτυρίες αλβανών πολιτών, για δολοφονίες και απίστευτα βασανιστήρια που υπέστησαν φίλοι τους στην Ελλάδα θεωρήθηκαν "απόπειρες δυσφήμισης της χώρας μας". Ο Μανώλης Καλαμίδας π.χ, ως εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ τότε, κόντεψε να θέσει εκτός νόμου το "Ρόιτερ" στις 19.2.1992, όταν το ειδησεογραφικό πρακτορείο τόλμησε να διανείμει διασταυρωμένα περιστατικά από τις αλβανοφαγικές δραστηριότητες των ελληνικών περιπόλων. Η Δημοκρατία μας έφτασε στο σημείο να καταδικάσει τέσσερις νέους της "Αντιπολεμικής Αντιεθνικιστικής Συσπείρωσης" επειδή στις 4.4.1992 μοίραζαν κείμενο στο οποίο υποστήριζαν ότι: "μας λένε ψέματα και μας δηλητηριάζουν με τον εθνικισμό, την πολεμοκαπηλεία και το ρατσισμό. Θέλουν να μας κάνουν να δεχόμαστε αδιάφορα τις δολοφονίες αλβανών φυγάδων στα σύνορα από ειδικά στρατιωτικοαστυνομικά σώματα που έχουν συγκροτήσει". Το δικαστήριο έκρινε ότι "διέσπειραν ψευδείς ειδήσεις και φήμες ικανές να επιφέρουν ανησυχίες και φόβο στους πολίτες, να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και να επιφέρουν διαταραχή στις διεθνείς σχέσεις της χώρας"!
Κάθε φόνος "λαθρομετανάστη" που φτάνει ως τα ΜΜΕ, συνοδεύεται από τα κωμικοτραγικά αστυνομικά δελτία περί "τυχαίας εκπυρσοκρότησης" ή "πυροβολισμού στον αέρα που κατά λάθος πέτυχε τον ύποπτο στην καρδιά"! Αν το κόλπο δεν πείθει, τότε επιστρατεύεται η υποτιθέμενη επικινδυνότητα του θύματος. Στον "ιδιωτικό τομέα" οι δολοφόνοι παρουσιάζονται ως πανικόβλητοι από την εγκληματικότητα των ξένων στην περιοχή τους. Στην πραγματικότητα όμως, το θύμα δεν έχει διαπράξει κανένα αδίκημα, ή το πολύ πολύ να έχει επιχειρήσει να αφαιρέσει κάποιο ευτελές αντικείμενο. Θυμίζουμε τους δυο νεκρούς κλέφτες ποδηλάτων στην Ηλεία (Μάρτιος '94) και στην Πιερία (Φεβρουάριος '96) και τον πυροβολημένο από αγροφύλακα στον Τύρναβο κλέφτη καρπουζιού τον περασμένο μήνα. Για να σχετικοποιηθεί το φαινόμενο της βίας κατά των ξένων, που δεν φαίνεται να κοπάζει, διανέμονται από το κράτος στατιστικές με στόχο να το δικαιολογήσουν. Δημοσιεύονται ξανά και ξανά οι ίδιες λίστες της παραβατικότητας των μεταναστών, στις οποίες αποκρύπτεται το γεγονός ότι ο κύριος όγκος τους αφορά αδικήματα που έχουν σχέση με την ίδια τους την υπόσταση στην ελληνική κοινωνία. Δηλαδή είναι όλοι "παράνομοι", διότι η Δημοκρατία μας δεν θέλει να τους νομιμοποιήσει.
ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ
ΣΙΔΕΡΗΣ ΙΣΙΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ.(πρωτομαγια του 1976)
Μέλος της αριστερής οργάνωσης Κ.Ο.Μαχητής, ο 16χρονος μαθητής κόλλαγε αφίσες στην πλατεία Κοτζιά την παραμονή της Πρωτομαγιάς του 1976, όταν κατέφθασαν τα αστυνομικά όργανα για συλλήψεις. Στην προσπάθειά του να ξεφύγει, παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο στην Πειραιώς. Η κηδεία του μετατράπηκε σε μαχητική διαδήλωση με κεντρικό σύνθημα 'Κάτω η Νέα Τρομοκρατία'.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ. Ο ιδιόρρυθμος γιατρός βρήκε το θάνατο στις 11 Ιουλίου 1978, κατά τη διάρκεια νυχτερινής εισβολής των νεοσύστατων τότε ΜΕΑ στο σπίτι του. Είχε προηγηθεί πολυήμερη καμπάνια της εφημερίδας 'Το Βήμα' για την εξουδετέρωσή του και τον τερματισμό της "ατμόσφαιρας ανυπαρξίας του κράτους" που δημιουργούσε η θορυβώδης παρουσία του στη μέση του Π. Φαλήρου.
ΣΩΤΗΡΙΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ. Μέλος της ΚΝΕ, η φοιτήτρια του Παντείου μοίραζε το μεσημέρι της 28ης Ιουλίου 1980 έξω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ στο Βοτανικό προκηρύξεις για την εργατική διαδήλωση της επομένης εναντίον της λιτότητας. Εξερχόμενο λεωφορείο της εταιρείας τη χτύπησε, πολτοποιώντας το κεφάλι της. Το ίδιο βράδι η 3η βάρδια του εργοστασίου προχώρησε σε απεργία διαμαρτυρίας, ενώ τα ΜΑΤ αναλάμβαναν να 'καθαρίσουν' την περιοχή από τους συγκεντρωμένους πολίτες. Με ανακοίνωσή της, η κυβέρνηση Γ. Ράλλη εξέφρασε τη δυσφορία της για "τις προσπάθειες που καταβάλλονται να πολιτικοποιηθεί το αστυνομικό δελτίο". Εντελώς διαφορετική γνώμη είχαν φυσικά οι χιλιάδες κόσμου που συνόδευσαν την 21χρονη φοιτήτρια στην τελευταία της κατοικία με συνθήματα `Λεύτερος συνδικαλισμός' και `Οχι άλλο αίμα για την εργοδοσία'.
ΤΑΣΟΣ ΜΑΓΛΑΡΙΔΗΣ. Παλαίμαχος ΕΑΜίτης, συμμετείχε σε συγκέντρωση αντιστασιακών που στις 28 Οκτωβρίου 1980 επιχείρησαν να παρελάσουν στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης. Στη διασταύρωση των οδών Ελ. Βενιζέλου & Β. Γεωργίου δέχτηκαν επίθεση της αστυνομίας, με γκλόμπς και κλοτσιές. Χτυπημένος άσχημα στο κεφάλι, ο 76χρονος αγωνιστής μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ για να υποκύψει στις 30 Νοεμβρίου.
ΚΟΥΜΗΣ - ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ. Οταν στις 16 Νοεμβρίου 1980 η αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ επιχείρησε να σπάσει την κυβερνητική απαγόρευση για πορεία μέχρι την αμερικανική πρεσβεία, τα ΜΑΤ μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε πραγματικό σφαγείο. Από τα γκλόμπς σκοτώθηκαν η 21χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου κι ο 26χρονος φοιτητής της Νομικής Ιάκωβος Κουμής. Η κυβέρνηση περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις "οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων" που "αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του ελληνικού λαού", διευκρινίζοντας απλώς ότι "για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις". Εξίσου διακριτικός απέναντι στην αστυνομική βία υπήρξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ενώ το σύνολο των ΜΜΕ έσπευσε να ρίξει την ευθύνη της σφαγής στους (μη κατονομαζόμενους) "2.000 προβοκάτορες".
Το μαζικό αιματοκύλισμα της πορείας για την 6η επέτειο του Πολυτεχνείου από τα ΜΑΤ πρόσφερε τη σαφέστερη ένδειξη της αλλαγής των καιρών. Απασχολημένοι με την καταμέτρηση των σπασμένων βιτρινών, ο Τύπος και τα περισσότερα κόμματα πέρασαν σχεδόν στο απυρόβλητο το γεγονός της δολοφονίας δυο νέων ανθρώπων
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΤΕΖΑΣ. Ο φόνος του 15χρονου μαθητή από τον αστυφύλακα Αθανάσιο Μελίστα με σφαίρα στο πίσω μέρος της κεφαλής κατά τη διάρκεια μικροεπεισοδίων στις παρυφές της πλατείας Εξαρχείων ήταν το αποκορύφωμα ενός χρόνου βίαιων `επιχειρήσεων αρετής'. Οι παραιτήσεις των προϊσταμένων του Υπουργείου Δημ. Τάξεως Τσούρα και Κουτσόγιωργα δεν έγιναν δεκτές, τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο Χημείο συλλαμβάνοντας 37 νέους και το κέντρο της Αθήνας έζησε άγριες ώρες - με χιλιάδες αγανακτισμένους διαδηλωτές, κατάληψη του ΕΜΠ και κοινό αγώνα "αγανακτισμένων πολιτών" της ΠΑΣΚΕ με φασιστικές ομάδες κατά της `αναρχίας'. Καταδικασμένος πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση (με ανασταλτικό χαρακτήρα), ο Μελίστας θα αθωωθεί στις 25/1/1990 από το Εφετείο.
Νίκος Τεμπονέρας
Ο 38χρονος μαθηματικός Νίκος Τεμπονέρας αποτελεί αναμφίβολα την εξαίρεση στη μακριά σειρά των ξεχασμένων νεκρών της μεταδικτατορικής περιόδου. Η εν ψυχρώ δολοφονία του από παρακρατική ομάδα στελεχών της ΟΝΝΕΔ στο κατειλημμένο σχολικό συγκρότημα Βούδ της Πάτρας τα μεσάνυχτα της 8ης Ιανουαρίου 1991 ( σφήνωσαν σιδερολοστό στο κρανίο του, ενώ ήταν ήδη χτυπημένος και πεσμένος στο έδαφος) δεν πέρασε αναπάντητη.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1986 ο 60χρονος εργάτης της ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ πραγματοποιούσε μαζί με 650 συναδέλφους του καθιστική διαμαρτυρία έξω από το Υπ. Βιομηχανίας, ύστερα από άρνηση της υφυπουργού Β.Παπανδρέου να τους δεχτεί για το θέμα της μη καταβολής δεδουλευμένων τους. Αστυνομικοί τους απώθησαν βίαια με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του. Πέθανε από μετατραυματική επιπλοκή στο ΚΑΤ (12/9/86).
ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΡΑΓΚΑΚΗΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ - 2003)
Μέσα σε κλίμα οδύνης κηδεύτηκε το μεσημέρι της Τετάρτης ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης, ο οποίος τραυματίστηκε θανάσιμα από πυροβολισμό ειδικού φρουρού των ΤΑΕ Ρεθύμνου την περασμένη Παρασκευή. Το ύστατο «αντίο» του απηύθυνε σύσσωμη η τοπική κοινωνία.
"ΚΑΠΑ ΜΑΡΟΥΣΗ". Η μαζικότερη σφαγή πολιτών από τις δυνάμεις καταστολής συνέβη στις 10 Ιανουαρίου 1991. Την επαύριο της δολοφονίας του καθηγητή Τεμπονέρα, μικροεπεισόδια στις παρυφές διαδήλωσης 100.000 ατόμων στην Αθήνα κατέληξαν σε πολύωρες συγκρούσεις χιλιάδων νέων με τα ΜΑΤ. Ενα από τα 4.000 δακρυγόνα που επισήμως ρίχτηκαν κατά των διαδηλωτών προκάλεσε πυρκαγιά στο βιβλιοχαρτοπωλείο Λίβα και στο κτίριο του 'Κ. Μαρούση'. Νεκροί από ασφυξία ανασύρθηκαν ο 32χρονος επιχειρηματίας Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος δικηγόρος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος χρυσοχόος Ιωάννης Νεμετζίδης κι ένα - αγνώστων στοιχείων - νεαρό άτομο. Παρά την ύπαρξη πλήθους επώνυμων μαρτύρων (όχι μόνο διαδηλωτών) για τα αίτια της πυρκαγιάς, η υπηρεσιακή ΕΔΕ έκλεισε την υπόθεση κάνοντας λόγο για "εμπρησμό του κτιρίου από αναρχικούς"...
ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ ΑΚΙΑΡ. Τούρκος πρόσφυγας συνελήφθη στις 21 Ιανουαρίου 1991 στην Αθήνα με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών. Σακατεμένος από τα βασανιστήρια, μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ όπου ξεψύχησε στις 29 Ιανουαρίου. Ο υπουργός Δημ. Τάξης Βασιλειάδης κάλυψε πλήρως τους υφισταμένους του και η υπόθεση μπήκε στο αρχείο.
Βασίλης Τσιρώνης (15 Αυγούστου 1929 – 11 Ιουλίου 1978).
Γιατρός, ιδεολόγος και αντιδικτατορικός αγωνιστής με τραγικό τέλος την περίοδο της δημοκρατίας.
Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1929 στην Αθήνα από οικογένεια Μικρασιατών προσφύγων. Το 1947 μπήκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με πολύ καλή σειρά ανάμεσα στους 1300 υποψήφιους της χρονιάς εκείνης, παρά την επιθυμία της οικογένειάς του να μπει στην Σχολή Ευελπίδων με προοπτική να γίνει στρατιωτικός καριέρας.
Το 1958 διορίστηκε από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό γιατρός των εξόριστων του Άη - Στράτη, τους οποίους παρά τις απαγορευτικές διαταγές βοήθησε ανοικτά και με αυταπάρνηση, αντιδρώντας στην πολιτική φυσικής τους εξόντωσης και καταγγέλλοντας την κυβέρνηση της Δεξιάς για «ανθρωποκτονίες εκ προμελέτης» και τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για «συνθηκολόγηση και υποταγή» με διοχέτευση στον ξένο Τύπο αρκετών εμπιστευτικών εγγράφων και απόρρητων οδηγιών του τότε υφυπουργείου Ασφαλείας που αποδείκνυαν τις καταγγελίες του.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1962 ίδρυσε το «Κόμμα των Αδεσμεύτων», που όμως έμεινε ανενεργό μέσα στην τότε ανώμαλη πολιτικά εποχή και αργότερα μετονομάστηκε σε Ε.Α.Κ. (Εθνικό Αστικό Κόμμα). Έγινε ευρύτερα γνωστός από μια απεργία πείνας 50 ημερών που πραγματοποίησε επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου με αίτημα τον άμεσο επαναπατρισμό των αριστερών πολιτικών προσφύγων από τις χώρες του λεγόμενου «ανατολικού μπλοκ». Το 1969 σε ηλικία 40 ετών και ενώ η απριλιανή δικτατορία (1967 – 1974) απολάμβανε την τρίτη της χρονιά, έκανε αεροπειρατεία έχοντας μαζί του όλη την οικογένειά του, και μέσω Αλβανίας διέφυγε στην Σουηδία, στην οποία ζούσαν τότε οι περισσότεροι αντιδικτατορικοί πολιτικοί πρόσφυγες. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974, λίγο μετά την μεταπολίτευση και ίδρυσε το «Ουδετερόφιλο Ελλαδικό Μέτωπο» ή Ο.Ε.Μ., έκανε διάφορες «επαναστατικές» παρεμβάσεις (υβριστικά συνθήματα κατά του πρωθυπουργού Καραμανλή και κατά γνωστών μεγαλοϊδιοκτητών εφημερίδων, πυροβολισμοί με καραμπίνα κατά μιας γιγαντιαίας φωτογραφίας του Καραμανλή στην Αγορά της οδού Αθηνάς, κ.ά.) και στις εκλογές του 1977 έριξε το σύνθημα της λευκής ψήφου, με αποτέλεσμα να διεκδικήσει μία εβδομάδα αργότερα τα 251.000 λευκά ψηφοδέλτια της Β Εκλογικής Περιφέρειας Αθηνών, πράγμα που προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό την απόπειρα της αστυνομίας να τον συλλάβει στην είσοδο του σπιτιού του στην οδό Άρεως 35 στο Παλαιό Φάληρο, μετά από ανακίνηση μίας παλαιάς καταδίκης του.
Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν μία τραγική τροπή: στις 30 Νοεμβρίου 1977 οι ειδικές αστυνομικές μονάδες και ελεύθεροι σκοπευτές απέκλεισαν την περιοχή γύρω από το σπίτι του Τσιρώνη, όταν εκείνος πυροβόλησε κατά των αστυνομικών που είχαν έλθει να τον συλλάβουν και άρχισε έτσι μία πολύμηνη και επεισοδιακή πολιορκία. Στις 5 Φεβρουαρίου 1978 ο Τσιρώνης κήρυξε το διαμέρισμά του «ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος» και κάθε ημέρα έβγαινε στο μπαλκόνι του και με μεγάφωνα ή με έναν φορητό τηλεβόα διάβαζε στο συγκεντρωμένο πλήθος τα «πολεμικά ανακοινωθέντα» του ενάντια στο «κράτος των μαύρων (εννοώντας των φασιστών)», ενώ κάποιες φορές οι ελεύθεροι σκοπευτές τού είχαν πυροβολήσει τα χωνιά των μεγαφώνων.
Στις 7 Ιουλίου 1978 η καθημερινή εφημερίδα «Το Βήμα» εκτός από το πρωτοσέλιδο σχόλιό της με τον προκλητικό τίτλο «ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ;», εξέφραζε ανυπόγραφα την «ανησυχία» ότι δήθεν με το «αυτόνομο κράτος» του Τσιρώνη «υπονομευόταν η έννοια του κράτους» και αυτό «από το γεγονός ότι οι αρμόδιες αρχές επιτρέπουν στον ιδιότυπο αυτό γιατρό όχι μόνο να ζει υπό το κράτος ποινικής ασυλίας (αφού δικαστικές αποφάσεις σε βάρος του για αδικήματα του κοινού ποινικού νόμου παραμένουν ανεκτέλεστες), αλλά και να μεταβάλλεται σε ελευθέρως δρώντα, στην περιοχή του Παλαιού Φαλήρου ελεύθερο σκοπευτή. Ονόμασε το διαμέρισμά του Κράτος, έχει προσβάλει ή προσβάλλει καθημερινά δέσμη από άρθρα του ποινικού νόμου, αλλά... έχει εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο».
Το σχόλιο τελείωνε ως εξής: «Ποιος κάποτε θα αποφασίσει να προστατεύσει το κύρος και την αξιοπιστία του Κράτους; Διότι και η υπόθεση Τσιρώνη υπογραμμίζει την ανυπαρξία Κράτους». Στις 4 το πρωϊ της 11ης Ιουλίου (της οποίας το τυπωμένο πολλές ώρες νωρίτερα φύλλο του «Βήματος» επανερχόταν με νέο πρωτοσέλιδο ανυπόγραφο άρθρο, που «διαπίστωνε» ότι δήθεν «χειρότερο κι από το ίδιο το γεγονός της διωκτικής απραξίας της αστυνομίας είναι η ατμόσφαιρα ανυπαρξίας του κράτους που δημιουργείται»), υπό την άμεση εποπτεία του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξης Μπάλκου, 28 πάνοπλοι κομάντος της «Διμοιρίας Ειδικών Αποστολών» εισέβαλαν με βοήθεια δακρυγόνων στο διαμέρισμα μετά από δικαστική απόφαση και με παρουσία εισαγγελέα, ενώ ο τότε διευθυντής της αστυνομίας Λεμονής έχει δώσει εντολή να μη πλησιάσει δημοσιογράφος σε μεγάλη ακτίνα από την επιχείρηση. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Τσιρώνης έπεσε νεκρός, ενώ η σύζυγός του, που μετά την παράδοση των 3 παιδιών τους είχε μείνει μέχρι τέλους δίπλα του στο τελευταίο οχυρωμένο δωμάτιο, φώναζε δυνατά πως «οι φασίστες σκότωσαν τον Τσιρώνη μέσα στο σπίτι του».
Κατά την εκδοχή της αστυνομίας είχε «αυτοκτονήσει». Την επόμενη ημέρα συνελήφθησαν ως «μέλη του Ο.Ε.Μ.» οι Γ. Σκάνδαλης και Δ. Νικολούλης, 26 και 21 χρόνων αντίστοιχα, ενώ την μεθεπόμενη (13 Ιουλίου) 1.000 περίπου άτομα από τον χώρο της Άκρας Αριστεράς διαδήλωσαν στην κηδεία του με συνθήματα κατά της κρατικής βίας και των δημοσιογράφων, τους οποίους κατήγγειλαν ως υποκινητές της εξόντωσης του γιατρού Τσιρώνη. Ωστόσο, στο πολιτικό μνημόσυνο που τού έκανε την επόμενη χρονιά η οικογένειά του δεν παρευρέθησαν περισσότερα από 40 – 50 άτομα.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ανακοίνωσε 2 ημέρες μετά τα γεγονότα, ότι «με τις αντικρατικές και αντικοινωνικές εκδηλώσεις του ήταν (ο Τσιρώνης) συνεχής απειλή και διαρκής κίνδυνος για τους αθώους πολίτες. Πολίτες κάθε κόμματος και εφημερίδες κάθε πολιτικής αποχρώσεως καλούσαν τις αρχές να θέσουν τέρμα στην επικίνδυνη δράση του Τσιρώνη».
Ο 28χρονος νέος έκανε τη νυχτερινή βόλτα του στην ερημιά του Μοσχάτου, όταν βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε εποχούμενους οπλοφόρους με πολιτικά που ζήτησαν τα στοιχεία του. Τρομοκρατημένος το έβαλε στα πόδια για να δεχτεί πισώπλατα τέσσερις σφαίρες από τον αρχιφύλακα Ευάγγελο Λαγουδάκη. Αντιμέτωπη με το γεγονός ότι ο αδικοσκοτωμένος δε βαρυνόταν με το παραμικρό αδίκημα, η ηγεσία της αστυνομίας φρόντισε να 'διαρεύσει' ότι το θύμα "είχε ψυχολογικά προβλήματα"...
ΛΟΥΤΦΗ ΟΣΜΑΝΤΖΕ.
Ο 40χρονος μουσουλμάνος από την Ξάνθη συνελήφθη στις 14 Ιανουαρίου 1996 μεθυσμένος στο Βύρωνα και μεταφέρθηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Στις 10μμ της επόμενης μέρας ήταν νεκρός. Ο ιατροδικαστής Μ. Νόνας διαπίστωσε ότι ο θάνατός του προήλθε από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου κατά τη διάρκεια ξυλοδαρμού του.
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ:
Ιούλης του 1996 ήταν, ο αναρχικός Χριστόφορος Μαρίνος άφησε την τελευταία του πνοή "αυτοκτονημένος" στα χέρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στην καμπίνα 53 του πλοίου Πήγασσος. Η διελκυνστίδα ανάμεσα στην καταγγελία για την δολοφονία του και τους κρατικούς ισχυρισμούς περί αυτοκτονίας δημιούργησε για αυτήν ειδικά περίπτωση τον όρο "δολοκτονία"!
15χρονος μαθητής Δημήτρης Κίκερης (Μάρτιος 1990)
σερβιτόρος Γιάννης Τζίτζης (Απρίλιος 1993)
τσιγγάνος Τάσος Μουράτη (Νοέμβριο 1996)
Θεωρήθηκε ύποπτος επειδή κοντοστάθηκε μαζί με ένα φίλο του δίπλα σε παρκαρισμένο όχημα και κοιτούσε… Κατά την Αστυνομική Διεύθυνση Καλαμάτας, ο δράστης αστυνομικός Γ. Καράμπελλας πυροβολούσε για εκφοβισμό στον αέρα, αλλά… σκόνταψε. Είθισται…
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ (6/11/2008)
ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ και το καθήκον επικαλέστηκε σε όσους τον επισκέφθηκαν στα κρατητήρια της Ασφάλειας στη ΓΑΔΑ ο 37χρονος Επαμεινώνδας Κορκονέας, δράστης του θανάσιμου τραυματισμού του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. «Δεν είχα πρόθεση να σκοτώσω. Προσπάθησα να αμυνθώ και να φύγουμε ζωντανοί μαζί με τον Βασίλη από εκεί», υποστήριξε αρχικά ο 37χρονος ειδικός φρουρός και πατέρας τριών ανήλικων παιδιών. Αργότερα όμως σοκάρισε συναδέλφους του που τον επισκέφθηκαν, όταν τους είπε: «Και εσύ ρε συνάδελφε, τι θα έκανες αν δεχόσουν επίθεση στο περιπολικό; Δεν θα προστάτευες τη ζωή σου;».
